غیبت

همه ی فامیل و آن دسته اهل محل که می شناختنش٬ التماس دعا گویش بودند و شاید به چشم راهبه ای نگاهش می کردند. ابتدا به ساکن حق داشتند چنین رای و نظری داشته باشند٬ چرا که سجاده آب کشیدنش را دیده بودند و طولانی بودن رکوع و سجود و نمازهایش٬ توجهشان را جلب کرده بود. حتی با اینکه سواد آن چنانی نداشت٬ برگه های دعا را در حالی که به دست گرفته بود٬ بعد از نماز تا ته می خواند٬ از « الهی عظم البلاء و برح الخفاء ...» تا «الهی هذه صلاتی صلیتها لا لحاجة منک الیها...» که احتمالا معنای خوانده ها را نمی دانست!!!